Cum Lazaro

Maurice Duruflé (11 gennaio 1902 - 1986): Requiem op. 9, versione con grande orchestra (1950). Anne Sofie von Otter, mezzosoprano; Thomas Hampson, baritono; Marie-Claire Alain, organo; coro Orféon Donostiarra; Orchestre du Capitole de Toulouse, dir. Michel Plasson.

I. Introït

Requiem aeternam dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.
Te decet hymnus Deus in Sion,
et tibi reddetur votum in Jerusalem.
Exaudi orationem meam,
ad te omnis caro veniet.
Requiem aeternam dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.

II. Kyrie [3:56]

Kyrie eleison.
Christe eleison.
Kyrie eleison.

III. Domine Jesu Christe [8:26]

Domine Jesu Christe, Rex gloriae,
libera animas omnium fidelium defunctorum
de poenis inferni, et de profundo lacu.
Libera eas de ore leonis,
ne absorbeat eas tartarus,
ne cadant in obscurum.
Sed signifer sanctus Michael
repraesentet eas in lucem sanctam,
quam olim Abrahae promisisti, et semini ejus.
Hostias et preces tibi, Domine, laudis offerimus.
Tu suscipe pro animabus illis,
quarum hodie memoriam facimus;
fac eas, Domine, de morte transire ad vitam,
quam olim Abrahae promisisti, et semini ejus.

IV. Sanctus [17:14]

Sanctus Dominus Deus Sabaoth.
Pleni sunt coeli et terra gloria tua.
Hosanna in excelsis.
Benedictus qui venit in nomine domini.
Hosanna in excelsis.

V. Pie Jesu [21:23]

Pie Jesu Domine,
dona eis requiem sempiternam.

VI. Agnus Dei [25:27]

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi,
dona eis requiem sempiternam.

VII. Lux aeterna [29:55]

Lux aeterna luceat eis, Domine,
cum sanctis tuis in aeternum, quia pius es.
Requiem aeternam, dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.

VIII. Libera me [34:08]

Libera me, Domine, de morte aeterna,
in die illa tremenda, quando coeli movendi sunt et terra,
dum veneris judicare saeculum per ignem.
Tremens factus sum ego, et timeo,
dum discussio venerit, atque ventura ira.
Dies illa, dies irae,
calamitatis et miseriae,
dies magna et amara valde.
Dum veneris judicare saeculum per ignem.
Requiem aeternam dona eis, Domine,
et lux perpetua luceat eis.

IX. In Paradisum [40:25]

In Paradisum deducant te Angeli,
in tuo adventu suscipiant te martyres,
et perducant te in civitatem sanctam Jerusalem.
Chorus Angelorum te suscipiat,
et cum Lazaro quondam paupere
aeternam habeas requiem.

Bellissimo lavoro, in sostanza una rielaborazione polifonica moderna di canti grego­riani, tutti desunti dalla Missa pro defunctis. Il Requiem era stato originariamente (1941) commissionato a Duruflé dal governo collaborazionista di Vichy.

Maurice Duruflé

Symphonietta

Paul Graener (11 gennaio 1872 - 1944): Symphonietta per archi e arpa op. 27 (1908). Münch­ner Rundfunkorchester, dir. Alun Francis.
La Symphonietta di Graener si evolve in un unico movimento, con le seguenti indicazioni agogiche: Adagio – All[e]gretto amabile (sol maggiore) – A tempo, ma un poco meno mosso – A tempo (re maggiore) – Tranquillo – Tempo I (do diesis minore) – Wie ein Schlummerlied (do maggiore) – Lento – Tempo I (sol maggiore) – Poco a poco meno mosso – Lento (mi minore) – Schwebend – Feierlich (mi maggiore).

Graener, op. 27

Oration

Frank Bridge (1879 - 10 gennaio 1941): Oration, concerto elegiaco per violoncello e orchestra H 180 (1929-30). Alban Gerhardt, violoncello; BBC National Orchestra of Wales, dir. Richard Hickox .
I movimenti si succedono senza soluzione di continuità: Poco lento – Lento e ritmico – Allegro – Ben moderato (poco lento) – Poco lento – Allegro giusto – Tranquillo – Ben moderato, mesto e tranquillo – (cadenza) – Allegro – Lento – Epilogue: Andante tranquillo.

Adagio quasi andante

Benjamin Godard (1849 - 10 gennaio 1895): Concerto per violino e orchestra n. 2 in sol minore op. 131 (1892). Chloë Hanslip, violino; Štátna filharmónia Košice (Orchestra filarmonica di Stato slovacca di Košice), dir. Kirk Trevor.

    1. Allegro moderato
    2. Adagio quasi andante [10:54]
    3. Allegro non troppo [18:41]

    Benjamin Godard

    Ercole e Ebe

    Reinhard Keiser (9 gennaio 1674 - 1739): antologia di brani dal Singspiel Die Verbindung des großen Herkules mit der schönen Hebe (1699) su libretto di Christian Heinrich Postel. Yeree Suh, soprano (nei nn. 6 e 7); Elbipolis Barockorchester Hamburg.

    1. Ouverture
    2. Menuet [2:55]
    3. Entrée alternativement avec le Trio [3:40]
    4. Aria alla battaglia [4:30]
    5. Aria con oboe solo [6:02]
    6. «Betrübter Geist», chaconne en rondeau [9:05]
    7. «Ihr, die ihr euch an diesen Frülingskindern», recitativo [15:20]
    8. Menuet der Gärtner [16:15]
    9. Entrée alternativement – Entrée der himmlischen Geister [17:44]
    10. Gigue [21:19]

    Concerto romantico – I

    Kazimierz Serocki (1922 - 9 gennaio 1981): Concerto per pianoforte e orchestra, Koncert romantyczny (1951). Bogdan Czepiewski, piano­for­te; Polska orkiestra radiowa, dir. Krzysztof Słowinski.

    1. Allegro molto ritmico
    2. Lento assai delicamente – Cantabile [11:07]
    3. Allegro vivace [17:12]

    Balletti collettivi – II

    Les Six: Les mariés de la tour Eiffel, balletto poetico-burlesco in 1 atto (1921) su libretto di Jean Cocteau. Philharmonia Orchestra, dir. Geoffrey Simon.

    1. Overture: le 14 juillet (Georges Auric, 1899 - 1983)
    2. Marche nuptiale (Darius Milhaud, 1892 - 1974) [2:27]
    3. Discours du Général, polka (Francis Poulenc, 7 gennaio 1899 - 1963) [4:25]
    4. La Baigneuse de Trouville, carte postale en couleurs (Poulenc) [5:11]
    5. La Fugue du Massacre (Milhaud) [7:14]
    6. La Valse des Dépêches (Germaine Tailleferre, 1892 - 1983) [9:01]
    7. Marche funèbre (Arthur Honegger, 1892 - 1955) [11:34]
    8. Quadrille (Tailleferre) [15:21]
    9. Ritournelles (Auric) [18:25]
    10. Sortie de la Noce (Milhaud) [20:26]

    Ai nomi dei Six bisognerebbe aggiungere quello di Charles Gounod (1818 - 1893), in quanto la «Marche funèbre» di Honegger utilizza, oltre alla «Marche nuptiale» di Milhaud, un tema della celebre «Valse» del I atto del Faust (1859), che potete ascoltare qui nell’interpretazione dei Wiener Philharmoniker diretti da Rudolf Kempe:


    balletto

    Per clarinetto e viola

    Max Bruch (6 gennaio 1838 - 1920): Doppio concerto in mi minore per clarinetto, viola e orchestra op. 88 (1911). Ludmila Peterkova, clarinetto; Alexander Besa, viola; Orchestra filarmonica di Praga, dir. Jiří Bělohlávek.

    1. Andante con moto
    2. Allegro moderato [6:56]
    3. Allegro molto [12:45]

    Allegro patetico – II

    Xaver Scharwenka (6 gennaio 1850 - 1924): Concerto n. 1 in si bemolle minore per pianoforte e orchestra op. 32 (1876). Aleksandr Markovič, pianoforte; Eesti Riiklik Sümfooniaorkester, dir. Neeme Järvi.

    1. Allegro patetico
    2. Allegro assai [10:44]
    3. Allegro non tanto [17:53]

    Il Primo Concerto per pianoforte di Martucci

    Giuseppe Martucci (6 gennaio 1856 - 1909): Concerto per pianoforte e orchestra n. 1 in re minore op. 40 (1878). Francesco Caramiello, pianoforte; Philharmonia Orchestra, dir. Francesco D’Avalos.

    1. Allegro
    2. Andante [15:31]
    3. Allegro [26:21]

    GM

    Non più mesta

    Gioachino Rossini (1792 - 1868): «Non più mesta accanto al fuoco», rondò dal II atto del melodramma giocoso La Cenerentola, ossia La bontà in trionfo (1817). Cecilia Bartoli, mezzosoprano; Orchestra La Scintilla, dir. Ada Pesch.

    Non più mesta accanto al fuoco
    Starò sola a gorgheggiar, no.
    Ah fu un lampo, un sogno, un gioco
    Il mio lungo palpitar.


    Henri Herz (6 gennaio 1803 - 5 gennaio 1888): Variazioni su «Non più mesta». Earl Wild, pianoforte.

    Herz, Non piu' mesta

    Il core amante

    Maria Rosa Coccia (4 gennaio 1759 - 1833): «Dille pur che il core amante», aria (rondeau d’Achille) dalla cantata Ifigenia (1779). Jone Martínez, soprano; Orquesta Barroca de la Universidad de Salamanca, dir. e oboe Alfredo Bernardini.

    Concerto italien

    Louis Abbiate (4 gennaio1866 - 1933): Concerto per pianoforte e orchestra op. 96, detto Concerto italien (1922). Marcelle Bousquet, pianoforte; Orchestre du Théâtre National de l’Opéra de Monte-Carlo, dir. Louis Frémaux.

    1. Moderato ma non troppo
    2. Andantino quasi barcarola [17:37]
    3. Variazioni sopra un tema di saltarello [30:53]

    Allegro non assai e Adagio tardissimo

    Giovanni Battista Draghi detto Pergolesi (4 gennaio 1710 - 1736): Concerto per 2 clavicembali, archi e basso continuo. Ignacio Prego e Daniel Oyarzabal, clavicembali; La Ritirata, dir. Josetxu Obregón.

    1. Allegro non assai
    2. Adagio tardissimo [5:13]
    3. Allegro [8:30]

    GBP