Di Gentian, attivo intorno alla metà del Cinquecento, non si sa pressoché nulla; con il suo nome ci sono pervenute una ventina di chansons, quasi tutte pubblicate da Attaingnant. Di Je suis Robert ho trovato in rete, fra le altre, queste due interpretazioni: a voce sola e liuto, eseguita da Valéry Sauvage; e a quattro voci, quelle del formidabile Ensemble «Clément Janequin».
Je suis Robert, le beau Robert,
Qui la brunette tant aimoit.
Ne scauroit on trouver un messagier en France
Qui se voulust aller au jardin de plaisance
Dire à Robert, Robert, le beau Robert,
Que la brunette se mouroit.
Je suis Robert…
Quand Robert eust oui la certaine nouvelle
Il a bridé Moreau et luy a mis la selle,
Picqua des é- des éperons jolis,
Pour la brunette secourir.
Je suis Robert…
Quand Robert fust entré au milieu de la ville
Il a oui chanter l’alouette jolie
Qui en son chant, son joli chant disoit
Que la brunette guérissoit.
Je suis Robert, le beau Robert,
Qui la brunette tant aimoit.
Eduard Lassen (1830 - 15 gennaio 1904): Concerto in re maggiore per violino e orchestra op. 87 (1888). Jiří Vodička, violino; Janáčkova filharmonie Ostrava, dir. Heiko Mathias Förster.
Francesco Petrini (1744 - 1819): Concerto per arpa n. 1 in si bemolle maggiore op. 25 (c1786). Masumi Nagasawa, arpa; Kölner Akademie, dir. Michael Alexander Willens.
André Bloch (14 gennaio 1873 - 1960): Concerto-ballet per pianoforte e orchestra (1947). Sondra Bianca, pianoforte; Philharmonisches Staatsorchester Hamburg, dir. Hans-Jürgen Walther.
Angelo Notari (14 gennaio 1566 - 1663): Canzona passaggiata (ossia ornata con vari abbellimenti: trilli, mordenti, scale eccetera), dal manoscritto Add. 31440 della British Library di Londra. Arion Consort: Sergio Portilla Arriola, flauto dolce soprano; Maria Eugenia Codina, viola da gamba; Yana Piachonkina, clavicembalo.
Paul Ben-Haim (1897 - 14 gennaio 1984): Yizkor (Evocazione), poema per violino e orchestra (1942). Itamar Zorman, violino; Orchestra filarmonica d’Israele, dir. Uri Segal.
Alexandre Luigini (1850 - 1906): Ballet égyptien op. 12 (1875). London Symphony Orchestra, dir. Richard Bonynge.
Rappresentato per la prima volta al Grand Théâtre di Lione il 13 gennaio 1875, il balletto di Luigini acquisì una certa notorietà undici anni più tardi, nel 1886, quando fu eseguito nel corso di una rappresentazione lionese dell’Aida, come introduzione al II atto.
Heinrich Hofmann (13 gennaio 1842 - 1902): Ottetto per flauto, clarinetto, fagotto, corno, 2 violini, viola e violoncello op. 80 (1886). John Wion, flauto, e Bronx Arts Ensemble.
Pierre-Gabriel Buffardin (c1690 - 13 gennaio 1768); Concerto in mi minore per flauto, archi e basso continuo. Membri del complesso Musica Antiqua Köln: Wilbert Hazelzet, flauto; Reinhard Goebel e Hajo Bäß, violini; Karlheinz Steeb, viola; Jaap ter Linden, violoncello; Henk Bouman, clavicembalo.
Costanzo Festa (c1485/90-1545): Quis dabit oculis nostris, elegia in morte di Anna di Bretagna, regina di Francia. Huelgas Ensemble, dir. Paul van Nevel.
Quis dabit oculis nostris fontem lachrymarum?
Et plorabimus die ac nocte coram Domino?
Britannia, quid ploras? Musica sileat.
Francia, cur deducta lugubri veste
maerore consumeris?
Heu nobis, Domine, defecit Anna,
gaudium cordis nostri.
Conversus est in luctum chorus noster.
Cecidit corona capitis nostri.
Ergo ululate pueri, plorate sacerdotes,
ululate senes, lugete cantores,
plangite nobiles et dicite:
Anna, Anna, requiescat in pace.
La regina Anna di Bretagna, consorte di Luigi XII di Francia, morì il 9 gennaio 1514; le cerimonie funebri durarono quaranta giorni.
Oleg Grigor’evič Jančenko (1939 - 12 gennaio 2002): Собор в Шпейере – Партиты на тему хорала «A solis ortus cardine» (Il Duomo di Spira – Partite sul tema del corale A solis ortus cardine) per organo (1987). Esegue l’autore.
Erik Gustaf Geijer (12 gennaio 1783 - 1847): Quartetto in mi minore per pianoforte e archi (1825). Anders Kilström, pianoforte; Klara Hellgren, violino; Ingegerd Kierkegaard, viola; Åsa Åkerberg, violoncello.
Johann Melchior Molter (1696 – 12 gennaio 1765): Concerto n. 1 in re maggiore per tromba e archi MWV 6:32. Niklas Eklund, tromba barocca; Drottningholms Barockensemble, dir. Nils-Erik Sparf.
Vasilij Sergeevič Kalinnikov (13 gennaio 1866 - 11 gennaio 1901): Serenata in sol minore per archi (1891). Orchestra sinfonica dell’URSS, dir. Evgenij Svetlanov.
Christian Sinding (11 gennaio 1856 - 1941): Suite im alten Stil per violino e orchestra op. 10 (1889). Itzhak Perlman, violino; Pittsburgh Symphony Orchestra, dir. André Previn.
Maurice Duruflé (11 gennaio 1902 - 1986): Requiem op. 9, versione con grande orchestra (1950). Anne Sofie von Otter, mezzosoprano; Thomas Hampson, baritono; Marie-Claire Alain, organo; coro Orféon Donostiarra; Orchestre du Capitole de Toulouse, dir. Michel Plasson.
I. Introït
Requiem aeternam dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.
Te decet hymnus Deus in Sion,
et tibi reddetur votum in Jerusalem.
Exaudi orationem meam,
ad te omnis caro veniet.
Requiem aeternam dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.
II. Kyrie [3:56]
Kyrie eleison.
Christe eleison.
Kyrie eleison.
III. Domine Jesu Christe [8:26]
Domine Jesu Christe, Rex gloriae,
libera animas omnium fidelium defunctorum
de poenis inferni, et de profundo lacu.
Libera eas de ore leonis,
ne absorbeat eas tartarus,
ne cadant in obscurum.
Sed signifer sanctus Michael
repraesentet eas in lucem sanctam,
quam olim Abrahae promisisti, et semini ejus.
Hostias et preces tibi, Domine, laudis offerimus.
Tu suscipe pro animabus illis,
quarum hodie memoriam facimus;
fac eas, Domine, de morte transire ad vitam,
quam olim Abrahae promisisti, et semini ejus.
IV. Sanctus [17:14]
Sanctus Dominus Deus Sabaoth.
Pleni sunt coeli et terra gloria tua.
Hosanna in excelsis.
Benedictus qui venit in nomine domini.
Hosanna in excelsis.
V. Pie Jesu [21:23]
Pie Jesu Domine,
dona eis requiem sempiternam.
VI. Agnus Dei [25:27]
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi,
dona eis requiem sempiternam.
VII. Lux aeterna [29:55]
Lux aeterna luceat eis, Domine,
cum sanctis tuis in aeternum, quia pius es.
Requiem aeternam, dona eis Domine,
et lux perpetua luceat eis.
VIII. Libera me [34:08]
Libera me, Domine, de morte aeterna,
in die illa tremenda, quando coeli movendi sunt et terra,
dum veneris judicare saeculum per ignem.
Tremens factus sum ego, et timeo,
dum discussio venerit, atque ventura ira.
Dies illa, dies irae,
calamitatis et miseriae,
dies magna et amara valde.
Dum veneris judicare saeculum per ignem.
Requiem aeternam dona eis, Domine,
et lux perpetua luceat eis.
IX. In Paradisum [40:25]
In Paradisum deducant te Angeli,
in tuo adventu suscipiant te martyres,
et perducant te in civitatem sanctam Jerusalem.
Chorus Angelorum te suscipiat,
et cum Lazaro quondam paupere
aeternam habeas requiem.
Bellissimo lavoro, in sostanza una rielaborazione polifonica moderna di canti gregoriani, tutti desunti dalla Missa pro defunctis. Il Requiem era stato originariamente (1941) commissionato a Duruflé dal governo collaborazionista di Vichy.
Reinhold Glier (o Glière; 11 gennaio 1875 - 1956): Concerto per soprano di coloratura e orchestra op. 82 (1943). Natalie Dessay, soprano; Berliner Sinfonie-Orchester, dir. Michael Schønwandt.
Paul Graener (11 gennaio 1872 - 1944): Symphonietta per archi e arpa op. 27 (1908). Münchner Rundfunkorchester, dir. Alun Francis.
La Symphonietta di Graener si evolve in un unico movimento, con le seguenti indicazioni agogiche: Adagio – All[e]gretto amabile (sol maggiore) – A tempo, ma un poco meno mosso – A tempo (re maggiore) – Tranquillo – Tempo I (do diesis minore) – Wie ein Schlummerlied (do maggiore) – Lento – Tempo I (sol maggiore) – Poco a poco meno mosso – Lento (mi minore) – Schwebend – Feierlich (mi maggiore).
Domenico Cimarosa (1749 - 11 gennaio 1801): Concerto in do minore-maggiore per oboe e archi. Lajos Lencsés, oboe; Kammerorchester arcata Stuttgart, dir. Patrick Strub.
Heinrich Dorn (1804 - gennaio 1892): Das Mädchen an den Mond, Lied op. 51 n. 1 (c1850) su testo di Robert Prutz (1816 - 1872). Helene Lindqvist, soprano; Philipp Vogler, pianoforte.
Mond, hast du auch gesehen,
Wie mich mein Schatz geküßt?
Frei muß ich dir gestehen,
Daß mich das sehr verdrießt.
Auch weiß ich nicht, wie eben
Es gestern Abend kam,
Ob ich ihn ihm gegeben,
Ob er den Kuß sich nahm.
Du mußt’s nicht weiter sagen,
Ich bitte dich darum,
Wenn dich die Leute fragen,
O lieber Mond, sei stumm!
(Luna, hai visto anche tu come mi ha baciata il mio tesoro? Francamente devo confessare che la cosa mi infastidisce molto.
Inoltre non so bene come sia successo, ieri sera, se io abbia baciato lui o lui abbia baciato me.
Non devi dirlo, ti prego: se la gente te lo chiede, o cara Luna, taci!)