Antonín Reicha (26 febbraio 1770 - 1836): Quintetto in mi maggiore per corno e quartetto d’archi op. 106 (1807). Vladimira Klánská, corno; membri del České noneto.
Marc-Antoine Charpentier (1643 - 24 febbraio 1704): Magnificat a 3 voci e basso continuo H. 73 (1670-71). Les Arts Florissants, dir. William Christie.
Franz Waxman (pseudonimo di Franz Wachsmann; 1906 - 24 febbraio 1967): Suite dalla colonna sonora del film Sunset Boulevard (1950) di Billy Wilder. Paramount Symphony Orchestra diretta dall’autore.
Main Title
Prelude [1:24]
Money Trouble – The Schwabadero [2:13]
Afternoon Outings – Sacrefice of Self-Respect [3:21]
Edward Elgar (1857 - 23 febbraio 1934): Quartetto in mi minore per 2 violini, viola e violoncello op. 83 (1918). Ruysdael Kwartet: Joris van Rijn e Emi Ohi Resnick, violini; Gijs Kramers, viola; Jeroen den Herder, violoncello.
Georg Friedrich Händel (23 febbraio 1685 - 1759): Concerto in sol minore per organo e archi op. 7 n. 5, HWV 310. Lorenzo Ghielmi, organo e direzione; La Divina Armonia.
Staccato ma non troppo allegro
Adagio. Organo ad libitum [2:59]
Andante larghetto e staccato [4:23]
Adagio. Organo ad libitum [8:49]
Menuet [9:27]
Gavotte [11:17]
Nel III movimento, uno dei più famosi ostinati del repertorio barocco.
Benedikt Anton Aufschnaiter (21 febbraio 1665 - 1742): Serenata a 5 in la minore, n. 4 della raccolta Concors discordia op. 2 (1695). L’Orfeo Barockorchester, dir. Michi Gaigg.
Charles-Marie Widor (21 febbraio 1844 - 1937): Sonata in la maggiore per violoncello e pianoforte op. 80 (1907). Peter Bruns, violoncello; Annegret Kuttner, pianoforte.
Allegro moderato – Lento e poco a poco accelerando
John Dowland (1563 - 20 febbraio 1626): Lasso vita mia (da A Pilgrimes Solace, 1612, n. 11). Michael Chance, controtenore; Monica Huggett, violino; Bruce Dickey, cornetto; Paul Beyer, liuto e direzione.
Lasso vita mia, mi fa morire,
Crudel amor mio cor consume,
Da mille ferite, che mi fa morir.
Ahi me, deh, che non mi fa morire.
Crudel amor mi fa sofrir mille martire.
Tōru Takemitsu (1930 - 20 febbraio 1996): How slow the wind (1991). Netanya Kibbutz Orchestra, dir. Yaron Gottfried. Video art di Yael Toren.
Ancora una composizione di Takemitsu ispirata da versi di Emily Dickinson:
How slow the Wind — how slow the Sea —
how late their Feathers be!
Anonimo (Spagna, sec. XIV): Ad mortem festinamus. La Capella Reial de Catalunya, Hespèrion XXI e Jordi Savall.
Anche questo brano, una delle più celebri danze macabre medievali, ha la forma di un virelai.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Scribere proposui
de contemptu mundano
ut degentes seculi
non mulcentur in vano;
iam est hora surgere
a sompno mortis pravo.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Vita brevis breviter
in brevi finietur,
mors venit velociter
quae neminem veretur.
Omnia mors perimit
et nulli miseretur.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Ni conversus fueris
et sicut puer factus
et vitam mutaveris
in meliores actus,
intrare non poteris
regnum Dei beatus.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Tuba cum sonuerit
dies erit extrema
et iudex advenerit
vocabit sempiterna
electos in patria
prescitos ad inferna.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Quam felices fuerint
qui cum Christo regnabunt
facie ad faciem
sic eum adspectabunt.
Sanctus, Sanctus, Dominus
Sabaoth conclamabunt.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Et quam tristes fuerint
qui eterne peribunt,
pene non deficient,
non propter has obibunt,
heu, heu, heu, miserrimi,
nunquam inde exibunt.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Cuncti reges seculi
et in mundo magnates
adventant et clerici
omnesque potestates,
fiant velut parvuli,
dimittant vanitates.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Heu, fratres karissimi,
si digne contemplemus
passionem Domini
amara et si flemus,
ut pupillam oculi
servabit, ne peccemus.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Alma Virgo virginum,
in celis coronata,
apud tuum filium
sis nobis advocata
et post hoc exilium
occurrens mediata.
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Vile cadaver eris:
cur non peccare vereris?
cur intumescere queris?
ut quid pecuniam queris?
quid vestes pomposas geris?
ut quid honores queris?
cur non penitens confiteris?
contra proximum non leteris?
Ad mortem festinamus
peccare desistamus.
Le puntate precedenti (per accedervi, cliccare sul titolo):
Thomas Ravenscroft (c1582 - c1633): Martin said to his man, partsong a 4 voci (da Deuteromelia, 1609, n. 16). Pro Cantione Antiqua.
Martin said to his man
(fie, man, fie!),
Martin said to his man
(who’s the foole, now?),
Martin said to his man:
Fill thou the cup and I the can.
Thou hast well drunken, man!
Who’s the foole, now?
I see a sheep shearing corn
And a couckold blow his horn.
I see a man in the Moone,
Clowting of Saint Peters shoone.
I see a hare chase a hound,
Twenty mile aboue the ground.
I see a goose ring a hog.
And a snayle that did bite a dog.
I see a mouse catch the cat,
And the cheese to eate the rat.
Quando la musica è puro spasso: un partsong fra i meglio riusciti di Ravenscroft magistralmente interpretato dal complesso vocale diretto da Mark Brown. Alcuni allegri ubriaconi, fra un boccale e l’altro, si divertono a spararle sempre più grosse, fino a quando uno non eccede; da ammirarsi l’arte con cui gli interpreti variano continuamente l’intonazione del testo. L’ultima fanfaronata è totalmente inverosimile: il suo autore lo sa benissimo, perciò è un po’ imbarazzato e parla/canta sottovoce: segue un attimo di silenzio che ben rappresenta lo sconcerto generale, poi l’allegra e rapida conclusione. Bravissimi tutti.
André Mathieu (18 febbraio 1929 - 1968): Concerto romantique (ovvero Concerto de Québec) per pianoforte e orchestra (1943). Philippe Entremont, pianoforte; Orchestre du Capitole de Toulouse, dir. Michel Plasson.
Oskar Merikanto (1868 - 17 febbraio 1924): Kesäilta (Sera d’estate), valzer in si minore op. 1 (1885); e Valse lente in si bemolle maggiore op. 33 (1898). Risto Lauriala, pianoforte.
Sir Karl Jenkins (17 febbraio 1944): Palladio, concerto grosso per archi (1995). Mojca Ramušćak, violino; Croatian Chamber Orchestra, dir. Jonathan Griffith.
Allegretto [0:16]
Largo [4:06]
Vivace [10:29]
«Palladio was inspired by the sixteenth-century Italian architect Andrea Palladio, whose work embodies the Renaissance celebration of harmony and order. Two of Palladio’s hallmarks are mathematical harmony and architectural elements borrowed from classical antiquity, a philosophy which I feel reflects my own approach to composition. The first movement I adapted and used for the ‘Shadows’ A Diamond is Forever television commercial for a worldwide campaign. The middle movement I have since rearranged for two female voices and string orchestra, as heard in Cantus Insolitus from my work Songs of Sanctuary» (Karl Jenkins).
Evgenij Kirillovič Golubev (16 febbraio 1910 - 1988): Quintetto in do minore per arpa, 2 violini, viola e violoncello op. 39 (1953). Vera Dulova, arpa; Quartetto Komitas.
John Adams (15 febbraio 1947): Fearful Symmetries per orchestra (1988). Orchestre philharmonique de Montpellier Languedoc-Roussillon, dir. René Bosc.
Il titolo della composizione è ispirato da un celebre verso di William Blake (da The Tyger).
Francesco Cavalli (14 febbraio 1602 – 1676): Salve regina a 4 voci e basso continuo «con violoncino» (pubblicato in Musiche sacre, 1656, n. 21). The Choir of Westminster Cathedral, dir. Stephen Cleobury; Andrew Wright, organo.
Fernando Sor (13 febbraio 1778 - 1839): La Romanesca per violino e chitarra (in questa versione con il basso rinforzato da un violoncello) opus posthumum. Trio Tayil: Alberto Poli, violino; Marco Corsi, chitarra; Paola Trapè, violoncello.
Anonimo (Spagna, sec. XIV): Cuncti simus concanentes. New London Consort, dir. Philip Pickett.
Cuncti simus concanentes: Ave Maria.
Virgo sola existente
en affuit angelus,
Gabriel est appellatus
atque missus celitus.
Clara facieque dixit: Ave Maria.
Clara facieque dixit,
audite karissimi:
En concipies, Maria,
pariesque filium,
audite karissimi,
bocabis eum Jhesum.
Hinrich Philip Johnsen (1716 o 1717 - 12 febbraio 1779): Concerto in fa maggiore per due fagotti e orchestra (c1751). Mats Klingfors e Christian Beuse, fagotti; Concerto Copenhagen, dir. Andrew Manze.